„Ostatni rozdział”

Autor – Katarzyna Kalista, Wydawnictwo – Czarna Owca

Wspaniała konstrukcja szkatułkowa, cudowny język, niezwykłe przedstawienie emocji, umiar i przenikliwość wyzierające z każdego zdania to największe atuty tej książki. Bardzo wielki plus tej powieści to pięknie wykreowani bohaterowie z cudownie zarysowanym portretem psychologicznym.

Opowieść o dwóch kobietach Oldze i Oli, które znalazły się na życiowym zakręcie, które muszą wybierać między przeszłością a teraźniejszością, między niespełnioną miłością z przeszłości, a uporządkowaną, stabilną teraźniejszością. Ale czy można powstrzymać się od zadawania pytań o przeszłość? Czy można, nawet po latach, przejść obojętnie wobec wielkiej, pierwszej miłości? Jak uwolnić się od emocji związanych z przeszłością? Jak sobie poradzić z presją otoczenia i robić to, co podpowiada serce, zamiast spełniać oczekiwania innych? Jak porządkując własną przeszłość, nie ranić bliskich, z którymi tworzy się teraźniejszość?

Mamy w tej książce trochę kobiecej naiwności, wielkiego uczucia do wyobrażenia idealnego mężczyzny, bólu i rozterek oraz strachu… bo historia lubi się powtarzać. Największym wyzwaniem bohaterek książki „Ostatni rozdział” jest mierzenia się z konsekwencjami złych decyzji, a to jest bardzo trudne zadanie.

Podoba mi się przedstawienie „pisania książki” jako drogi do uporządkowania przeszłości. Przedstawienie ekspresyjnego pisania terapeutycznego może pomóc autorowi znaleźć sens w przeżytych doświadczeniach, może pomóc w dostrzeżeniu rzeczy z nowej (dotychczas niezauważanej) perspektywy. Z książki bije wiara, że nawet najtrudniejszą przeszłość da się uporządkować.

Złamane serce, blizna na nadgarstku i wielka miłość do książek – tyle zostało po wielkiej miłości… Dużo? Mało? Musicie sami ocenić.

Gorąco polecam lekturę.